HET MAKEN VAN THE BEATLES EERSTE BEZOEK VAN DE VS
7 FEBRUARI 1964 LUCHTHAVEN JFK, NEW YORK
AANKOMSTHAL
Gebruik het open hek. Rustig.
Gebruik het open hek.
We kregen op een dag een telefoontje van Granada Television in Engeland.
The Beatles zouden over twee uur in New York aankomen,
of we een film van ze wilden maken.
Ik legde m'n hand op de hoorn en vroeg aan mijn broer:
"Wie zijn The Beatles? Zijn die goed?"
Gelukkig wist hij iets af van dat soort muziek.
Ik wist meer van klassieke muziek.
Hij zei: "Ja, die zijn geweldig."
Dus we sloten een overeenkomst en haastten ons naar het vliegveld.
Granada besefte 't potentiële belang,
hoewel ze niet wisten
of er vijf of 5000 fans op het vliegveld zouden zijn.
Wij willen The Beatles. Wij willen The Beatles.
Maar ze hadden gelijk. Dit was een historisch moment.
Die jongens, The Beatles, leken wel van een andere planeet.
Mijn broer en ik begonnen in 1960 samen te werken,
vier jaar voor de film over The Beatles.
Mijn broer deed geluid en ik camera.
Op hetzelfde vliegtuig als The Beatles
zaten twee medeproducenten van de film, van Granada Television.
Zij hadden nogal ouderwetse ideeën, vonden wij.
M'n broer en ik hielden er niet van mensen te interviewen.
We hadden liever spontane informatie,
dat mensen iets overkomt, in plaats van dat ze vragen beantwoorden.
Maar je weet nooit of iets dat je hebt gefilmd,
niet toch gebruikt kan worden, dus we stonden voor alles open.
Dat is nu 40 jaar geleden,
een goed moment om eens te kijken naar wat niet in de film kwam.
Achteraf gezien zijn gedeeltes van de interviews met die jongens
zonder twijfel fascinerend.
Fenomenaal dat mensen dit komen zien en niet de president.
Toen president Johnson hier aankwam, was er bijna niemand.
Ik vroeg me af wat The Beatles zo speciaal maakte.
En ik zie dat het niets is.
Het is hoe de mensen ze zien. Hun muziek is niet slecht.
Maar geef mij maar goeie jazz. Mingus of Mulligan.
IK HOU VAN JULLIE. BLIJF HIER VOOR EEUWIG
lk heb ze twee keer gezien.
- Ze hadden zulk haar. - Ze waren zo leuk.
Ik hou van Paul. Ringo is ook leuk.
Wij willen The Beatles.
Wij houden niet zo van rock 'n' roll. Maar hen vinden we geweldig.
- Wat voor muziek hou je van? - Ik zit op het conservatorium.
- Allemaal klassiek. - Wat is dit?
Dit zijn Italiaanse aria's. Daar hou ik het allermeest van.
Interessant hoe men zich opwindt over vier mensen,
er zijn nog duizenden net als zij.
- Wat vind je van ze? - Ik vind ze oké.
Wij raken er niet opgewonden van.
Ledereen kan boven de menigte uitstijgen en zoiets doen.
Zij hebben het gewoon geprobeerd.
- Waar kom je vandaan? - New York.
- Kom jij uit New York? - Ja. We willen weten...
- Welke macht representeren jullie? - Geen enkele.
Als ik beter gitaar speel en zij beter zingt...
worden we "The Beatle-ettes".
Ik herinner me toen er een jongeman verscheen, Frank Sinatra geheten.
Die genereerde ook zo'n opwinding.
Daar is niks mis mee.
Ik heb hem gezoend.
Ze probeerden me tegen te houden, maar ik rende er omheen.
Toen kwam Ringo uit de auto.
Ik zoende hem. Ik deed m'n armen om z'n nek.
Hij keek naar me en wist dat ik hem ging zoenen,
dus hij draaide z'n wang naar me toe.
Waarom denk je dat deze kinderen zo gillen?
Dat deden ze ook bij Frank Sinatra en Elvis Presley. Zo zijn ze gewoon.
- Het is de leeftijd van verliefd worden. - Wij waren ook zo.
Ze zijn beter dan Elvis Presley. Die is vreselijk. En oud.
Oud en lelijk.
Toen we naar het materiaal keken
besloten we om meer tijd te besteden met The Beatles in hun hotel.
38.
Is er hier een juffrouw Lillian Lang?
Ja, ze komt naar de telefoon.
- Kom op, Lily. - Kunt u haar doorverbinden?
Praat met haar en kijk of 't de goeie is.
Voor de microfoon. Haal de anderen.
Sorry.
Ik wil 'm op deze lijn als het Brian Matthews is.
Moet je zien, mooi. Filmen en een chocolaatje aannemen.
Ik bewonder jullie.
Toen we in de hotelkamer kwamen,
was het licht niet ideaal, professioneel gesproken,
om zogeheten 'hoge productiekwaliteit' te filmen.
Het soort licht dat je in hotels hebt.
Voor ons was het perfect. We deden er niets aan.
Er was genoeg licht om alles te zien.
Geen licht dat ze stoorde,
waardoor ze zichzelf bleven.
Europa belt je over een kwartier terug.
Hallo. Wat is dit?
Van wie zijn die sigaretten?
- Heeft iemand vuur? - Ik.
Dit is een man, niet een vrouw. Ik begrijp 't. Ja, dank je.
- Wat gebeurt er? - Een kwartier, ze bellen terug.
We kunnen een kwartier pauze nemen.
Mijn broer en ik
hadden toen onze uitrusting gelukkig al geperfectioneerd.
Een camera op de schouder, heel stil,
en een bandrecorder die zo geavanceerd was
dat ie niet op de camera hoefde te worden aangesloten.
Dus we waren helemaal mobiel.
Technisch gesproken, met de apparatuur die we hadden,
stond er niets tussen ons en de mensen die we filmden.
Er was een grote persbijeenkomst. Zo'n 100 mensen.
En toen we daar vandaan kwamen, hadden we ieder een Cadillac.
Geweldige auto's.
Weet je, in New York,
zijn "Please Please Me", "She Loves You" en "I Wanna Hold Your Hand"
allemaal samen nummer één.
Van "I Wanna Hold Your Hand" zijn er geloof ik twee miljoen verkocht.
Twee.
En "Please Please Me"... Nee, niet "Please Please Me"...
"She Loves You". Een miljoen geloof ik. Of bijna.
We weten het nog niet zeker. Morgen krijgen we de verkoopcijfers.
Ik hoop het.
Ja, nummer één bij "Cashbox" en "Billboard".
Zeg hem dat we maar tien dagen weg zijn.
We komen snel terug en denken aan 'm.
Ja, er zijn altijd geruchten.
We komen terug om zeven weken de film te doen.
Mensen hebben aandacht nodig,
of 't nou beroemdheden zijn of gewone mensen.
Herkenning is waardevol en goed voor mensen.
Omdat ik in mijn hart wist dat het goed zou zijn voor hen,
voor de toeschouwers en voor ons, om deze film te maken,
voelde ik mij er goed over, en daardoor wonnen we vertrouwen.
De manier waarop je mensen aankijkt, met hen meevoelt,
de liefde, zo je wilt, die je met hen deelt,
geeft je dat soort toegang.
En we mochten de jongens graag.
- Rare microfoon. - Inderdaad, zeg.
Het is leuk om de microfoon te filmen.
Conventies doorbreken.
Filmen. Kom op.
Stop. Opname 29.
Wij willen The Beatles!
Hoeveel willen naar boven?
We hebben ook nog lichten nodig.
POSEREN VOOR FOTO'S
Er staan lampen in de kamer.
Een, twee, drie...
Er kunnen niet genoeg mensen in.
Met wie heb je dit besproken? Met de omroepen?
Ja. Ze wilden allebei 15 minuten.
- Goed? - Goed. Jij bent de baas.
Ik spreek ze later nog.
Er zijn toch drie Beatles boven?
- Ja. Eén is ziek. - Gaat niemand naar hem toe?
- Nee, hij ligt in bed. - Dan trek ik me terug.
De "Daily News" moet je binnenlaten.
Wij verkopen de meeste kranten.
- Hoe kun je nou afspreken...? - Ik sprak niets af.
Ik sprak niets af. De AP en de UPI belden op.
We zijn hier al sinds 09:00. Zij zijn later gekomen.
Ik was hier al voor 09:00.
- Bellen jullie voor een afspraak? - Dat probeerden we, ja.
Bel en maak een afspraak. Dan krijg je 15 minuten.
We zijn er nu, in levende lijve. Is het antwoord ja of nee?
- Ik kan niks horen. - Regel je alles zo?
En het dak? Dan is iedereen tevreden.
Dat is makkelijker.
De daken van New York erachter.
Dan heb je de gebouwen op de achtergrond.
- Wat als hij de manager is? - Waarom laat je ze niet binnen?
Wat gebeurt er?
We wachten tot 't open gaat.
Ik vind dat we daar niet moeten fotograferen,
dan krijgen de interviewers een kans.
Lemand anders organiseert 't beter dan jij.
Ze waren altijd heel erg zichzelf.
Professionele cameramannen zeiden: "Doe dit. Doe dat."
Dit moet even worden opgeruimd.
Ze traden op als ze werden gefilmd.
Dat was hun natuurlijke gedrag geworden, dus daar lieten we het bij.
De jongen in het midden is niet te zien.
Wat meer uit elkaar.
Wie is die cameraman in de boom?
Jij hebt ook een Beatles-coup.
Wil je hem een zoen geven, meisje?
Deze kant opdraaien, jongens.
Ronddraaien en lachen.
Ja, dat is...
Hierheen kijken, meisje, hierheen.
George kon er niet zijn voor de persbijeenkomst
vanwege z'n schorre keel.
- Er zijn vreselijk veel mensen. - Kunnen we er in?
ARTIESTENINGANG
REPETITIES ED SULLIVAN SHOW STUDIO 50, NEW YORK CITY
We wilden graag in de "Ed Sullivan Show"
en in de studio filmen.
Maar wat we ook probeerden, en Paul hielp ons,
we kwamen er niet doorheen. Vakbondsreglementen.
Andere camera's kwamen er niet in.
Brian. Kunnen we iets opnemen?
Laat hem gewoon met ze praten. Kan het van daar?
- Ja. - En dan praat hij met de mensen.
- Je kunt niet naar binnen. - Echt niet?
We wilden The Beatles niet missen.
Wat moesten we als we niet op de set van de "Ed Sullivan Show"
konden filmen?
We legden het voor aan Murray The "K".
- Waar kijk je naar die show? - Thuis.
- Zijn daar mensen? - M'n vrouw en haar ouders.
- Geen kinderen? - Geen kinderen.
Waar zijn er kinderen die kijken?
Fans. Enig idee? Jongeren, je weet wel.
Ik geloof dat Sullivan jullie mag. Hij lacht.
Hij heeft al 15 jaar niet gelachen.
De uitzending begint. Hou je mond of ik sla 'm dicht.
Je merkt wie de baas is hier.
Waar komt dat vandaan? Gaan we?
Dat moet keihard zijn.
Doof.
Klaar, jongens? Laten we gaan, we zijn laat.
Nu staat het te gebeuren.
Kom op, laten we gaan.
We gaan, kom op.
Ik verbouw je gezicht.
- Laat hem met rust. - Kom op.
- Weet je nog 't shirt dat ik je gaf? - Hier.
Opeens beseften we dat als we in de stad
het eerste appartementenblok zouden binnengaan,
daar een familie naar The Beatles zou zitten te kijken.
Toen we de muziek van The Beatles hoorden, klopten we aan.
De moeder deed open.
We legden uit dat we 'n film over The Beatles maakten,
en vroegen of we hen konden filmen. Ze zei: "Kom binnen."
We hadden een prachtig privé-moment met die twee meisjes
en de rest van de familie die keek en reageerde in deze intieme cirkel.
Veel interessanter, vind ik,
dan met een driepoot in een goedverlichte,
maar niet zo levensechte situatie als deze familie.
The Peppermint Lounge was een kans ze achter 't toneel te zien,
plezier makend in zo'n volle omgeving.
Ledereen wilde bij ze in de buurt zijn.
Ik moest met de camera er middenin duiken.
Ik was tevreden dat dat me lukte.
Dit is een van mijn favoriete scènes.
Deze Amerikaanse scène doet me niets, baby.
Maar ik geniet hier, joh, en die hoed is cool.
Niet opnemen, want het doet me niets.
Maar, Murray, wat een toffe scène. Dank je hartelijk.
En jij doet me ook niets.
Tijd om er een eind aan te maken.
Nu ik dat stuk zie dat niet in de film kwam,
als Murray The "K" afscheid van ze neemt
aan het eind van de avond in The Peppermint Lounge,
misschien had dat in de film gemoeten.
Misschien had dat een dimensie toegevoegd.
Wat doe je in dit hotel?
- Welke lift is het? - Aan de andere kant.
Het stinkt hier naar ontsmettingsmiddel.
Volgens mij ben je aan het filmen. Klopt dat?
Misschien.
Ik geloof dat deze man met dat dodelijk wapen op zijn schouder...
Net doen of je 'm niet ziet. Dan gaat ie vanzelf weg.
Het is zo een opwindend gevoel
als je 'n camera hebt, en je kijkt door de lens,
en je weet dat je iets opneemt dat perfect is voor de film.
Ik wist niet precies hoe elk moment zou worden gebruikt,
maar ik wist dat ik op de goeie tijd en plaats aan het filmen was.
Deze keer werd Brian Epstein door ABC Television benaderd,
toen wij het hotel verlieten.
Het licht was geenszins ideaal
maar ik vond het prachtig als er af en toe een silhouet,
vooral van Brian, tevoorschijn kwam.
Je ziet nog steeds de taxi en de stad
maar met de omtrek van zijn gezicht.
Jij bent toch Epstein? Jack Powers. Ik interviewde je op het vliegveld.
Ik ben hoofd nieuws bij de WABC.
Wanneer zijn jullie beschikbaar voor een telefooninterview of zo?
- De jongens of ik? - Jij.
Vier... vijf... Ik heb iemand om 17:30. Ongeveer 18:30?
Half zeven vanavond? En ik kan je direct spreken?
Lk zal zeggen dat ze je doorverbinden.
- Maak er kwart voor zeven van. - Goed, dank je.
- Is WABC de omroep? - Ja.
Het ABC-netwerk. Een van de drie grote Amerikaanse omroepen.
Ik werd door ze ge¨ï¨nterviewd
toen we op het vliegveld aankwamen.
Ze zijn erg populair in New York. Eén van de drie populairste stations.
Idioot. Ik weet 't niet. Die radiostations zijn fantastisch.
- Heeft Engeland niet zoiets? - Nee.
Je kunt niet zomaar een programma bellen om een praatje te maken.
De jongens hebben door de telefoon gepraat en via de radio geluisterd.
Hebben jullie nog wat leuks gedaan in de stad?
Zijn jullie uit eten gegaan?
Nee. Capitol nam de jongens naar de 21 Room.
Ik ben niet gegaan. Ik was moe.
Gisteravond zijn ze met Murray de "K" uit geweest, maar ik... Ik weet niet.
Ik moest opstaan vanochtend, dingen doen, alert zijn.
Ik heb een goede nacht rust gehad.
Ik wou eigenlijk een voorstelling zien. "Hello, Dolly".
Men zegt dat die goed is.
Ik vind een goede documentaire een ode aan de realiteit.
Daar zitten onze acteurs in, de scènes,
alles dat we nodig hebben.
- Ik ben blij dat we met de trein zijn. - Dan zie je nog wat van het land.
TREIN NAAR WASHINGTON DC
We zouden gaan vliegen, maar met alle sneeuw en zo...
Hoe zal 't donderdag zijn? Zal er dan een vliegtuig zijn?
We moeten naar Miami. Dat is te ver met de trein.
Miami is geweldig, een mooie stad.
Opstijgen is nooit een probleem.
Ja, da's leuk. Maar landen...
Nog iets dat mijn idee bevestigt
dat als je je ogen maar open houdt, de dingen gebeuren.
Uit het niets komt een kind tevoorschijn
dat zich druk en blij met Ringo begint te onderhouden.
Tjonge, als mijn moeders zus hier zou zijn... Tjonge.
Ze is...
Papa, hoe zeg je dat nou?
- Nieuwsgierigheid? - Ja.
Ze kent alle moeilijke woorden.
- Wat betekent dat? - Dat ze overal d'r neus in steekt.
We maakten gebruik van het moment.
Het laat een vaderlijke, liefdevolle kant van Ringo zien.
Hij hield zich met niets anders bezig.
Hij paste op het kind, dat zo nieuwsgierig was,
en zo gelukkig en trots om met deze sterren samen te zijn.
- Je zei dat je me zou... - Wil je de andere twee zien?
Je moet langskomen in Richmond.
Ja. Volgende keer komen we langs.
Ik ga haar aan Paul en John voorstellen.
- Wanneer hoorde je ze voor 't eerst? - Op de radio.
En toen zei ik: "Ja."
Mag ik vragen, voor ik ga, wie jullie muziek schrijft?
Wie? John en ik.
Oom Paul, mag ik je handtekening?
Wat goed geacteerd.
Ik heb 'm al gegeven, ze acteerde.
Als je niet naar hen luistert, weet je niets van muziek.
- Oké? Daag. - Dag.
- Vergeet niet langs te komen. - Afgesproken.
Zoveel dingen herinneren ons eraan
dat ze niet waren verpest, en nooit werden verpest, denk ik,
door hun faam.
Dat was zo mooi aan hun.
Die jongen met de camera weer.
Hij heeft ons afgeluisterd, hè?
Lk zag dat rubberen ding naar me kijken, mijn nieuwe fallussymbool.
Prachtig.
Op een moment interesseerden The Beatles zich voor wat we deden.
Ze gingen allemaal technische vragen stellen.
Vooral Paul en George waren gefascineerd
door hoe we filmden,
en dat we zo beweeglijk waren.
Bij ons was de technologie meer geavanceerd dan bij crews
met ouderwetse apparatuur, vergeleken met ons.
Normale televisiecrews hadden de camera vaststaan op een driepoot.
Maar ze vonden het leuk
vast te stellen dat ik een elektronisch horloge droeg,
dat stond afgesteld
op eentje in de camera
en eentje in de bandrecorder.
Die apparatuur hield beide instrumenten synchroon.
Hij staat los van hem. Er zit geen kabel tussen hen.
Maar ze zijn volledig synchroon door middel van die apparaatjes.
Hij heeft er een op z'n camera. En hij heeft een horloge.
Die doet exact hetzelfde. Zie je?
Te gek. Kun je Mars daarop ontvangen?
Toen stelde mijn broer het zo af dat ze zichzelf konden horen.
En dat vonden ze heel erg leuk.
Elke keer dat ik hem zie ligt hij slap van het lachen.
Wat ontvang je daar?
- Dat kan ik niet zeggen. - Het journaille natuurlijk.
Geweldig.
Het komt later, hè?
206. Heb je dat?
- Geweldig. - Wat ontvang je?
- Praten. - Praten? Wie praat?
Je kunt je eigen stem horen.
Hallo. Hoe gaat ie, Ringo?
Niet slecht.
- Waar heb je die hoed vandaan? - Van een meisje. En die van jou?
Nu is ie synchroon. Prachtig.
- Heeft iemand een sigaret? - Ik. Wil je er een?
- Mag ik er een? - Jij niet, je zit in de uitzending.
Dat maakt niet uit.
Geweldig.
- Zeg iets. - Hallo?
- Het komt iets later. - Een echo.
Nu is 't direct.
Wat gebeurt er als 't later komt?
Wat is dat?
Hoe kan het synchroon zijn als het er hier later uitkomt?
Zit mijn arm in de weg?
Je hoort het vlak nadat het is opgenomen.
Film je nu? Zonder te kijken?
Hij heeft die camera gemaakt. Zelf gemaakt.
Dat kostte $15,000.
Wil je weten hoe hij het deed?
- Nu is ie direct, John. - Gefeliciteerd.
O ja. Ik hou niet van direct.
Hallo, John. Hoe gaat het met je?
Niet slecht, dank je. En jij? En je vader?
Klinkt net alsof...
Wat is dat?
Is dit publiciteit van de apparatuur?
Lk ben gek op die opmerking, die herinner ik me nog steeds...
Ik geloof dat John 't was die zei...
dat ik een camera had gebouwd... samen met ingenieurs.
Hij maakte hem zelf, weet je. Met z'n eigen ingenieurtje.
Die vind ik prachtig.
Treinstation.
Hun haar en uiterlijk moge dan controversieel zijn,
maar The Beatles hebben absoluut talent.
Het was zo moeilijk het stadium binnen te komen.
Allereerst mocht ik er niet zijn.
Dus toen ik eindelijk zat, net als iedereen,
merkte ik dat mijn camera had gedraaid.
Lemand had de knop ingedrukt.
Ik verwisselde snel het magazijn en hees de camera op mijn schouder
en ik had plots een prachtig volle scène van wat op een boksring leek
met een prachtige lichtdouche die op The Beatles neerkwam.
Omdat ik een variabele lens had,
kon ik inzoomen en het shot variëren.
Ik draaide me om en daar zat Brian Epstein.
Prachtig. Hem heb ik ook.
Ik had een mooiere en betere plaats
dan mensen die rond konden lopen.
BIJ DE BRITSE AMBASSADEUR, WASHINGTON DC
Als je goed keek kon je zien dat ze niet op hun gemak waren.
"Waarom zijn we hier?"
Moet je Peter in actie zien.
We kunnen niet dichterbij.
Een reden dat de scène in het huis van de ambassadeur er niet inkwam,
was omdat er weinig verhaal in zat.
Maar als ik nu terugkijk,
elk ander moment met The Beatles is waardevol.
- Heeft iemand een potlood? - Nee.
Naar links.
Ja, die kant op.
- Ja. Harder was beter geweest. - Harder?
We hebben nog nooit in een boksring opgetreden.
We wisten niet wat we moesten doen.
TERUG NAAR NEW YORK CITY
Zo wordt onze film. Op een trein...
- Heb je 'n film op een trein gemaakt? - Die komt binnenkort uit.
Lets kleins. Maar twee dagen filmen.
Ze gaan terug naar New York voordat ze naar Miami gaan.
Nu kunnen ze zich beter ontspannen.
Ik denk dat ze nu gehoord hadden
dat heel veel mensen die "Ed Sullivan Show" hadden gezien.
72 miljoen, geloof ik.
Weet ik, we zijn allemaal verslaafden.
Van jou weet ik 't niet, maar ik wel.
Draai je om, dan laten we je aan het Britse publiek zien.
- Ik ben omgedraaid. - O ja, dat is z'n gezicht.
Hier heb je een verslaafde. Hij heeft nooit genoeg.
Hij kan er niet mee ophouden.
Hoe lang gebruik je al drugs?
Even zien, hoe oud ben ik?
Lk weet 't niet, eens kijken hoeveel ringen je op je hoofd hebt.
Nee, kijk liever naar de ringen aan mijn vinders.
Hoe lang ben je al aan de drugs?
- Heb je iets? - Nu denkt ie dat ik een dealer ben.
Genoeg over drugs.
Laten we het over Woodbines hebben.
De Woodbine is het lekkerste sigaretje.
Waarom? Omdat 't op het pakje staat.
Tot ziens en bedankt.
- Klop, klop. - Wie is daar?
Johannes de Doper.
- Ik dacht dat je Murray heette. - Murray Johannes.
Heel vaak aan het einde van de shots zie je m'n broer,
want ik moest de camera naar hem toedraaien
om de synchronisatie te krijgen.
242, oké?
Maar je ziet mij ook, want je kijkt door mijn oog
als je naar de film kijkt.
- John, je hebt 't leitje nog niet gedaan. - 'T Leitje?
- We zetten mensen aan het werk. - Roep het nummer.
- Wat is het nummer? - 244.
- Begrepen.
- 251. - Begrepen.
- 234. - Begrepen.
- Lei neer. - Ik lei jou neer als je niet ophoudt.
Wat nu?
- 247. - Bingo.
Je hebt een grote prijs gewonnen.
Ledereen heeft echt gelijkelijk bijgedragen.
Wij tweeën produceerden 't,
om de relatie met ons onderwerp te ontwikkelen
en om vast te stellen hoe het door zou gaan,
te beslissen waar we zouden filmen en wanneer.
Voordat we naar Miami gingen, ging mijn broer naar Engeland,
want het was 't beste voor m'n broer om een deal met Granada te sluiten
zodat we onze eigen film konden maken.
Ik ging door met The Beatles in Miami, met een andere geluidsman.
- Mr Starr, een telegram voor u. - Dank je wel.
- We zijn in het Deauville Hotel. - Heeft alles een label?
John was weg met zijn vrouw toen.
De drie overige Beatles waren zo vermakelijk
dat ik me pas later realiseerde dat John er niet was.
Stop. Einde eerste scène.
Ik heb nog steeds niet alles gepakt.
George, ik heb een mooi portret van je gemaakt.
Dat is 't.
Ik zag je meisje laatst. En weet je wat?
- Wat? - De wind blies.
- Blies ie tegen mijn meisje? - Deze heb ik verknoeid.
- Haar haren voor haar gezicht. - Ze heeft geen gezicht.
En hij blies haar haren over de straat.
En nu iets van Coca-Cola. Wat is het, Paul?
Coke.
- Dat was leuk. - Kop dicht, smeris.
Een spannend moment waar mensen aan verknocht zijn,
de eerste momenten in de carrière van beroemdheden.
Vooral The Beatles. Het waren kinderen.
21 FEBRUARI 1964 VERTREK UIT DE VS
Er moet een magie zijn die je op film kan neerleggen,
die ons doet begrijpen
hoe zij een hele natie voor zich konden winnen.
De groeten aan mijn broer.
Ooit had ik wel eens van The Beatles gehoord.
Daarna luisterde ik niet alleen naar ze en observeerde ze,
maar hielp ze uiteindelijk ook vast te leggen hoe ze echt waren,
op dat tijdstip in de geschiedenis.
Wilde geluiden van de aanbiddende menigte.
Dat komt onder shot 7.
Je voelt je treurig aan het einde van de film,
als ze terug gaan naar Engeland.
Je beseft dat het 't einde van een hoofdstuk is...
een hoofdstuk in hun leven en in het leven van de anderen
die met hen te maken kregen.
AANKOMST IN HET VK
Nu zitten ze midden in hun carrière
en hebben ze een tweede land overwonnen.
Ze staan achter je, vriend.
O, hij is het.
WELKOM THUIS, JONGENS
Met deze film begon een nieuw soort van documentaires maken.
Door de techniek konden we zo intiem
de mensen filmen.
Men zegt dat het niet meer mogelijk is,
om zo intiem te filmen met een camera
omdat mensen nu zo aan camera's gewend zijn
dat ze te zelfbewust zijn.
Ik geloof dat niet, dat is niet mijn ervaring.
Het hangt af van wie het contact legt
en hoe je mensen benadert, observeert.
Of je, zoals ik, met ze meevoelt,
en ze waarachtig wilt portretteren.
Daar houdt men van en zal men altijd van houden. Dat verandert niet.
Elke keer dat ik naar de film kijk
ben ik ge¨ï¨nspireerd er nog een te maken.